Bylo jeszcze ciemno kiedy Andrzej zalozyl swoj slawetny szlafrok z teatralnej rekwizytorni, starannie zdezelowany kapelusz przypominajacy ni to rondel, ni to rybacka boje, przegladnal sie w lustrze i zszedl do podziemi aby, jak co dnia, rozniecic ogien w starym piecu zeliwnym.

Przytlumione odglosy szurania rozchodzily sie po calym domu niczym poranne bicie zegara. Za oknem majaczyly zarysy sasiednich willi, powyzej pietrzyly sie osniezone stoki Krokwi, zas dalej na prawo, od pierwszego tchnienia poranka zaczynal sie rozswietlac Giewont. Na dworze bylo zimno, tak zimno, ze mroz wymalowal wspaniale kwiaty, cale ogrody srebrnych kwiatow na szybach. Powietrze stalo nieporuszone i miasteczko wciaz spalo.
     Wzialem narciarski kijek i zastukalem do pokoju dziecinnego.
- Hej szkraby Boze Narodzenie!
- Hurra, dolecial glos Rafala, a po chwili zawtorowala mu cienkim glosem Tereska.
Sluchajac jak woda syczy i spiewa w saganku nakladalismy grube szlafroki i skarpety narciarskie.
     - Wesolych Swiat dzieciarnia, usmiechnela sie Pani Starsza; z kuchni gdzie krzatala sie Ona dochodzilo huczenie i trzaskanie pieca. Tuz pod szafa staly oparte narty; byly to lekkie narty do telemarku, tego zwiewnego tanca na sniegu, oraz ciezsze, zjazdowe zaopatrzone w turystyczne wiazania. U stop kredensu lezaly spietrzone pudelka, starannie zapakowane w roznokolorowe papierki i bibuly, caly ich stos. Przez caly dzien biegalismy w poszukiwaniu cudownosci; to jeszcze bombki, to czekoladowe Mikolajki, to na odmiane narciarskie gogle. Bylo to wczoraj i poza wczoraj - powszechna krzatanina przed pora ukojenia. Kazdy z nas skrzetnie i w tajemnicy poukrywal swoje skarby.
     Teraz choinka stala w calej swojej krasie pelna kulistych lusterek, bibelotow i anielskich wlosow mieniacych sie odblaskami teczy. Dostojna i uroczysta. W pokoju pachnialo igliwiem i pomaranczami. Po raz pierwszy od wielu lat bylo to moje Boze Narodzenie w gronie swojakow pod Giewontem.

- To idziemy z Doliny Chocholowskiej przez Regle do Palenicy?
- Idziemy, idziemy ale nie tak od razu. Na dzisiaj wystarczy z Chocholowskiej przez Stoly do Koscieliskiej, albo w odwrotna strone. A wiesz gdzie lezy Palenica?
- Wiem. Palenica lezy w Szczawnicy, bylem tam z mama ubieglego roku.
- Nie, to nie ta Palenica, chodz, pokaze ci ta nasza, tatrzanska. O tam, daleko za Nosalem i wielkimi lasami, na drodze do Morskiego Oka. Aby tam dojsc na nartach przez las i gory potrzeba nam dwoch dni, a my chcemy wrocic na kolacje i po prezenty, prawda?
- Paskudny jestes, przechwalasz sie, a nawet nie wiesz dokad pojdziemy, skomentowala siostrzyczka.
     W pospiechu zjedlismy sniadanie, zbytnio sie nie obzerajac, jak zwykle w poranek gwiazdkowy. Pozbieralismy ekwipunek i buty, czempedzej ubralismy sie starannie zapinajac wszelkie zatrzaski kombinezonow i pognalismy zasniezona ulica w glorii niebieskawo-zlocistych odcieni poranka. Autobus niebawem odjezdzal. Wrzucilismy narty do bagaznika i wszyscy wskoczylismy do srodka.

¤
     Zakopane wibrowalo od nadmiaru turystow. Mialy sie spelnic oczekiwania gospodarczej bonanzy, opatrznosc najwyrazniej czuwala. Grupy przybyszy mieszaly sie z tubylcami obslugujacymi stragany i stoiska gesto rozrzucone na ulicach, a sznury samochodow bezradnie nawracaly w poszukiwaniu miejsca do parkowania. Przewazala ogromnie czarujaca mlodziez, ktora w scisku i harmidrze zalatwiala przedswiateczne sprawki, najwidoczniej dobrze sytuowana, a moze tylko beztroska, pelna zycia i zapalu, entuzjastycznych nadzieji i nienaruszonej jeszcze wiary.
     Autobus wiozl nas zboczami Gubalowki krecac pomiedzy waskimi oplotkami z poza ktorych wygladaly goralskie domostwa. Wszystkie mialy spadziste dachy i wygladaly tak jakby z bali wyciosal je ten sam drwal i tylko w paru miejscach ujrzelismy na zboczu gory monstrualne budowle, ni to egipskie swiatynie, ni to mauretanskie kruzganki. Postep cywilizacji, prosperita i wybredne gusta. Na taki widok cos z wami sie dzieje. Nieustajace ujadanie psow bylo wiec na miejscu.
     Po drugiej stronie doliny plynela panorama lsniacych szczytow, zwienczen i skalnych urwisk. Opadaly z nieba wprost do naszych stop, zas tu, w samej dolinie puszyste polacie lasow czernily pobocza. Dzien zadomowil sie juz na dobre, a oslepiajace slonce zapowiadalo niebywala ucieche. Nawet najmniejszej chmurki w rozleglej toni nieba. Przypomnialy mi sie owe zimy w Zakopanym, owe upojne zimy, ktore sa juz poza mna i pewnie nie wroca...
     Kiedy autobus dojechal do Kir wszyscy sie wysypali swiergoczac i baraszkujac bez skrepowania. - No i co dzieciarnia, chyba zamiast w Chocholowska ruszymy na hale Mietusia, w ten sposob idac nad Reglami dotrzemy wprost do domu nie zdejmujac nart, w sam raz na wigilje. Zgodzili sie bez sprzeciwu i poganiani przez mlodosc posuwali sie wglab Koscieliskiej, dzielnie odpychajac sie kijkami. Zewszad otaczaly nas swierkowe lasy, ale wiedzielismy, ze za nimi kryja sie naprawde wspaniale gory. A im dalej w bor, tym wyzsze, bielsze i piekniejsze.
- A czy wyjdziemy na Starorobocianski? Zgadujac moje mysli zapytal Rafal.
- Wyjdziemy, ale innym razem.
- A dlaczego innym razem, a nie teraz?
- Dlatego, ze aby moc pokonac tysiac dwiescie metrow wysokosci musimy odbyc wstepny trening. Wiec dzisiaj cwiczymy na latwej trasie, tak aby poprawic kondycje i zdazyc na choinke.
Ta odpowiedz zadowolila wszystkich.


Tuz za polana skrecilismy na Przyslop Mietusi. Trasa byla przetarta, ale bylismy jedynymi narciarzami w okolicy. Po przejsciu niewielkiej polany na ktorej ustawione w sagi olbrzymie bale drewna czekaly na zwozke, droga wznosila sie w gore. Tutaj foki przyczepione do nart okazaly sie nieocenione, ich wlosie skutecznie opieralo sie poslizgowi. Gleboki jar pograzony byl w cieniu i dopiero dwiescie metrow wyzej slonce na nowo zalsnilo miedzy drzewami. Wychodzimy na otwarty teren, gdy z naprzeciwka wytacza sie samotny turysta z plecakiem jak beczka.
- Pan swietuje w gorach czy w miasteczku? zagaduje.
- I tu i tam. Ide z Kopy Kondrackiej, nocowalem na sniegu, w spiworze i ogladalem wschod slonca. Teraz usatysfakcjonowany wracam na gwiazdke do miasta.
- Ha! To ladny kawalek drogi i ladne swieta, a cieplo?
- Oj cieplo. Gdy sie chodzi to zawsze cieplo, tylko trzeba uwazac aby podczas snu nie odmrozic sobie nosa. Nie nalezy go zanadto wystawiac i najlepiej nakryc czapka swietego Mikolaja.
- I trzeba miec nosa aby w gorach trafic na taka pogode, ale teraz gwiazdka, wiec moze tak jest zawsze?
- Zawsze. Bo o zachodzie slonce przemienia sie w gwiazdke.
- No to wesolej zabawy i do zobaczenia w gorach.
     Powiew wiatru unosil te slowa. Wychodze na trojkatna polane okreslana mianem Przyslopu, a za mna dyszac podazaja dwa kaczorki.
     Las nie tamuje spojrzenia; przed nami panorama Czerwonych Wierchow, od Kopy Kondrackiej az po Ciemniak i Chuda Turnie ktorej boczne ramie opada na sam dol doliny. Gory wydaja sie czyms zywym; potezne skalne grzywacze sklebione gigantyczna sila jak nawalnica zwalaja sie do hali Mietusiej i tylko same szczyty biela sie rowniutka gladzia. Czy sa tam jakies narciarskie wygi na grani? Nie ma im co zazdroscic bo i nam nie brakuje fantazji. - O! ile tu sniegu. Co bedzie do jedzenia, zapytal chlopiec. - A juz jestes glodny? - Nie. Bede jadl w domu, ale jestem ciekaw. Pojezdzimy na stoku? - Pojezdzimy juz niedlugo, jak tylko wyjdziemy na szczyt polany.




     Jestesmy na Przyslopie - punkcie gdzie krzyzuja sie szlaki z Czerwonych Wierchow na Nedzowke i z Koscieliskiej do Doliny Malej Laki i poza nia. Ani tu za stromo, ani za slisko, wiec zdejmujemy foki. Z zapalem cwiczymy skrety, podskoki i hamowania w kopnym sniegu, az od tej morowej krzataniny w gore i w dol stoku zaczyna nam brakowac tchu. Teraz krotki zjazd waska drozka przez las i kolejne podejscie. Idziemy gesiego, zgodnym rytmem, mocno pracujac kijkami, a dodaje nam sil wizja kolacji i czekajace niespodzianki. Kto wie czy moj apetyt przetrwa ich glod? Mroczno tutaj, drzewa jak kolczatki stoja rowna sciana ktora nie pusci w swe pielesze narciarza, conajwyzej sarna sie przesliznie.
     Za wzgorzem wita nas zagajnik upodobniony do ogrodu botanicznego; sciezka wije sie zakretasami od drzewka do krzaka, do pnia i dalej... I nagle otwiera sie panorama, olbrzymie boisko, plaskie jak lotnisko otoczone bastionami Giewontu, Kopy Kondrackiej, Malolaczniaka...
     Polana na dnie gor, wybrana jako miejsce raju, dobrze ukryta przed ludzmi i rzadko odwiedzana. Sluchamy ciszy. Mroz sie nasila, juz slonce zaczyna sie obnizac, czujemy to zachlystujac sie mroznym powietrzem gdy koloryt zmienia sie na srebrnoszary.


- Dlaczego jest to Dolina Malej a nie Wielkiej Laki, skoro tyle tu miejsca?
- Poniewaz Guliwer, ktory dawno temu urzadzil na niej obozowisko byl olbrzymem, wiec jemu ta laka wydawala sie mala.
- Nic nie kapujesz gluptaku, to bajka dla dzieci. Nigdy nie bylo zadnego Guliwera, rezolutnie protestuje Tereska dotychczas zajeta zmaganiem sie z nartami.
- Tak, to bajka. Ale polane nazwali osadnicy z nizin, gdzie laki byly niezmierzone.
- Jak daleko jeszcze? pytaja chorem.
- Daleko. Za to kolacja bedzie nam wspaniale smakowala.
- A zapalimy zimne ognie?
- A myslicie ze mozemy inaczej? Bedziemy wiwatowac, spiewac koledy i chwytac spadajace gwiazdki.
     Mysl o choince dodawala im sil. Niby blizej domu, ale do Giewontu jeszcze kilka kilometrow. Popedzam moja ferajne. Kluczac skrajem polany wypatrujemy znakow i tropow zwierzat ale nawet ptaki zdaja sie swietowac. Ani wszedobylskiej sikorki, ani mysikrolika. Jedynie szarak przecial droge. Trudno tutaj o pobladzenie, poprzez czarna siatke swierkow polyskuje blekit. Nagle patrzcie jaka gora! Zza drzew wychyla sie ostra iglica Giewontu, cienka a dluga, inna z naszego polozenia niz rycerska facjata ogladana z miasteczka. Cala zlota na blekicie, goruje nad okolicznymi szczytami jak obelisk. Jak rakieta na wyrzutni skierowana ku przestworzom.
     Na nowo pochlania nas las, tu na poboczu przestronny i dostojny, tam mroczny i najezony tysiacem splatanych kikutow spoza ktorych nawet nieba nie zoczysz. I tylko chrzest nart i stukot butow niweczy wszechobecna cisze. Ziemia niewiele mowi, jest cierpliwa. Ale oto minawszy Grzybowiec forsujemy zejscie ku Strazyskiej. Narty wleczemy za soba, bo wzdluz potoku wasko jest i kamieniscie; wawoz to sie zweza, to poszerza az wkrotce otwiera sie polana pod sciana Giewontu. Musze im przyrzec, ze powrocimy tu latem na grzyby. Ostatni odcinek robimy na nartach i podjezdzamy pod sam szalas. Rozmawia sie tutaj wesolo, ho ho, wesolo... Wewnatrz pelno strojnej mlodzierzy, wszyscy racza sie dymiacym ukropem. Ich smiech pochodzi z tego samego wspolnego zrodla, wybucha w powietrzu gor, miesza sie ze slowami, z wyglupami, ten dialog opierajacy sie na animuszu .a nie na sensie.
- Swieta, swieta a my w drodze do Teperreri... niesie sie rytmiczna piesn. Mknelismy o zmierzchu w dol, mijajac po drodze wycieczke.
- Hej! hej! lewa wolna! a echo dzwiecznie nioslo sie nad drzewami. Az wypadlismy z lasu na sciezke pod Reglami. Zachod gral juz purpura. Tu i owdzie zapalaly sie swiatla, fioletowa poswiata nad miastem i dolina coraz bardziej sie nasycala. Teraz nabrala granatowego polotu, cala majestatyczna i odswietna. Taka cicha i taka swojska. Ani jedna galaz nie drgnela, gorne galazki bukow i swierkow jakby czegos nasluchiwaly i prostowaly sie ku niebu w oczekiwaniu. A potem szlismy skrajem czarnego lasu, gdy w dolinie wybuchalo coraz wiecej swiatel, a w kazdym oknie migotala choinka. Z oddali pozdrawialy nas psy, glos tlumiony podniosloscia chwili dochodzil z cicha. Ale juz zakret u wejscia Do Bialego, ostatni zagajnik... Zamaszyscie odpychajac sie gnamy w wiadome miejsce, ku swiatlom domu. Wygladaly bardzo wesolo na tle swierkow porastajacych pobocze. Andrzej z daleka uchyla kapelusza, Pani Starsza godna, oczekujaca i troskliwa... A wewnatrz byla prawdziwa choinka i wspaniala gwiazdkowa kolacja z tradycyjnymi potrawami, stol blyszczacy od sreber i krysztalow, butelki z winem i arakiem, karp pieknie zarumieniony i wszystko gotowe, pachnace i uroczyste. I niespodzianki! A przy koledzie nieskrepowana uciecha kaczorkow. Byla to taka gwiazdka ze postanowilismy obudzic Spiacego Rycerza. §